Tijdens het jaarlijkse vrijheidsontbijt op 5 mei stond dit jaar de geschiedenis van Nederlands-Indië centraal. Bezoekers luisterden naar indrukwekkende verhalen en muziek die herinnerden aan een vaak vergeten deel van de Tweede Wereldoorlog.
De ochtend begon met muziek van Club Pedis. De band speelde Hot Club Gypsy Jazz met invloeden uit de muziek die in de jaren ’30 en ’40 populair was in Nederlands-Indië. Deze bijzondere klanken zorgden voor een sfeervolle binnenkomst en muzikale omlijsting van het ontbijt.
Verhalen van toen
Spreker Edward Gagel vertelde over zijn familiegeschiedenis in Nederlands-Indië. Hij nam de aanwezigen mee van de tijd vóór de oorlog, via de Japanse bezetting, tot aan de terugkeer naar Nederland. Zijn verhaal raakte zichtbaar veel aanwezigen, door de persoonlijke manier waarop hij vertelde over verlies, aanpassing en herinnering.
Ook Renée – Rianti Prins deelde een familieverhaal. Ze las een tekst voor die haar moeder ooit schreef over haar laatste dagen in Nederlands-Indië. In het verhaal wordt verteld hoe zij, samen met vele anderen, gedwongen werd haar geboorteland te verlaten. Alles wat vertrouwd was, moest achtergelaten worden.
De Barendrechtse kinderburgemeester, Fleur Booij, droeg een ontroerend gedicht voor ter nagedachtenis aan haar overgrootvader, die in het verzet zat tijdens de oorlog. Ze bracht het stil voor de aanwezigen:
Als ik weg ga, treur dan niet
Ik ben niet echt weg, moet je weten
Weg ben ik pas als jij me bent vergetenEn als ik dood ga, huil dan niet,
Ik ben niet echt dood, moet je weten
Dood ben ik pas als jij me bent vergeten
Herdenken én verbinden
Het vrijheidsontbijt brengt jaarlijks mensen samen om stil te staan bij de waarde van vrijheid. Door persoonlijke verhalen te delen, ontstaat er meer begrip voor de geschiedenis van verschillende gemeenschappen in Nederland. Dit jaar kregen met name de ervaringen uit Nederlands-Indië een stem.
De organisatie kijkt terug op een geslaagde bijeenkomst. “Het is belangrijk om ook deze verhalen door te geven aan nieuwe generaties,” klonk het na afloop.
